HEGEMONICZNOŚĆ DYSKURSU

Hegemoniczność dyskursu polega na wpisanym w formy jego ujaw­niania się, dążeniu do przekształcenia się go w instancję zdrowego roz­sądku, w „normalność” nie podlegającą krytycznej refleksji. Współgra z tym m.in. odkryte we wcześniejszych analizach, nastawienie bada­nych na ekspozycję szczęścia, ujmowanego często naiwnie i banalnie – jakby dla przekonania szerokiego audytorium. Szczęścia jako wartości kojarzonej z partnerską współpracą, co znakomicie ukazują komenta­rze do metafor, np.: „Sądzę, że każdy będzie szczęśliwy w warunkach współpracy domu, szkoły i lokalnej społeczności” [kwest. 12US]; „Je­żeli nauczyciele i rodzice odkryją, jak dobrze mogą współpracować, życie ich oraz ich dzieci stanie się lepsze” [kwest. 15US], Bezkrytyczność jest w tym wypadku czymś, o co się zabiega. Czujność usypiana jest gładkimi obietnicami, a twarde reguły codzienności przykrywane są blichtrem świątecznych celebracji. Wiele tego rodzaju ujęć można znaleźć w opisach zrealizowanych projektów partnerstwa, np. w cyklu publikacji pod tytułem Promissing Partnership (Obiecujące Partner­stwo).

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych wpisów o tematyce stricte związanej z rozrywką i spędzaniem wolnego czasu. Zapraszam do czytania!
© Wszelkie prawa zastrzeżone