WYSOKI POZIOM OGÓLNOŚCI

Natomiast patos i wysoki poziom ogólności (niewiele mówiąca, szumna koncentracja na „dziecku” bądź enigmatycznym „profesjonali­zmie” w miejsce konstruktywnych pomysłów poprawy niezadowalają­cej sytuacji) w metaforach polskich badanych skłania do myślenia o modernistycznym, eksponującym etos nauczycielskiej służby, trady­cyjnie uniwersyteckim kształceniu nauczycieli.Ani jeden, ani drugi model nie jest wolny od obciążeń związanych z mogącą rozwijać się w ich obrębie dyskursywną praktyką. Dostrzeżo­na opozycja modernistycznego z postmodernistycznym nie stanowi rozwiązania problemu, a raczej jego wstępną identyfikację. W związku z tym wątek ten będzie dalej często przewijał się w analizach innych aspektów studenckich orientacji.Przygotowanie studentów do współpracy z rodzicami i gminą, bar­dziej spektakularnie w polskich warunkach, w szczególności w zakresie studiów zawodowych, ale również w USA, może stanowić arenę dyskur­su profesjonalnego, w którym kreowana misyjność pracy nauczyciela (trzeba uporządkować nasz zwierzęcy świat, wskazać każdemu jego miejsce – wiemy, jak to zrobić…) przekładać się będzie na totalizujące praktyki w obszarze trzech środowisk edukacyjnych dziecka.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych wpisów o tematyce stricte związanej z rozrywką i spędzaniem wolnego czasu. Zapraszam do czytania!
© Wszelkie prawa zastrzeżone